وقتیکه دعبل اشعار معروف خود را نزد امام رضا (ع) قرائت نمود، در خاتمۀ آنها این شعر را خواند:
خروج امام لامحاله واقع یقوم علی اسم الله والبرکات
یعنی نهضت یک امام، مسلم و حتمی است، او بنام خدا و با برکات قیام می نماید. امام رضا (ع) گریه سختی نموده فرمود: روح القدس به زبانت سخن گفت. آیا آن امام را می شناسی؟ عرض کرد: نه، ولی شنیده ام که امامی از شما قیام می کند و زمین را پر از عدل و داد می نماید. حضرت فرمود: بعد از من پسرم محمد امام است و بعد از او فرزندش علی و بعد از علی فرزندش حسن و بعد از حسن پسرش حجت و قائمی است، که در ایام غیبت باید در انتظارش بود و وقتی ظاهر شد باید از وی اطاعت نمود. اوست که زمین را پر از عدل و داد می کند. اما وقت ظهورش تعیین نشده بلکه از پدرانم روایت شده است که: ناگهانی و بغتتاً ظاهر می گردد. ینابیع الموده - جلد دو - صفحه یکصد و نود و هفت

آقا بیا تا زندگی معنا بگیرد
شاید دعای مادرت زهرا بگیرد

آقا بیا تا با ظهور چشمهایت
این چشمهای ما کمی تقوا بگیرد

آقا بیا تا این شکسته کشتی ما
آرام راه ساحل دریا بگیرد

اقا بیا تا کی دوچشم انتظارم
شبهای جمعه تا سحر احیا بگیرد

پایین بیا خورشید پشت ابر غیبت
تا قبل از آن که کار ما بالا بگیرد

اقا خلاصه یک نفر باید بیاید
تا انتقام دست زهرا را بگیرد

-----------------------------------------

به نقل از وبلاگ یاد یاران آسمانی

با مدیریت آقای محمد حسن حسینیان

و آدرس http://yadeyaranasmani.blogfa.com